Dusunuyorum, oyleyse varim!

Merhaba, yine biriktirip, derleyip, toplayip geldim. Iste buradayim… Benim de basima gelen ve gozlemlerime gore cogumuzun yasadigi bir baski var uzerimizde. Ne sebeple sorulduguna anlam veremedigimiz, bizi aslinda cok icten yaralayan sorular ya da sorgular diyebiliriz. Bunca zaman sorulmamisken birden karsimiza cikiyorlar ve ister istemez zor durumda kaliyoruz. Dogrulari konusmak isterken birden kendimizi yalanlarin icinde buluyoruz belki de. Istemesek de yapiyoruz cunku buna mecbur birakiliyoruz. Dogruyu soylemeye firsat birakmaksizin ustumuze geliyorlar. Boyle bir durumda istesek de soyleyemiyoruz, icimizde yasiyoruz kendi dogrularimizi. Fakat soruldugunda biz bir bireyiz, sorumluluklarimiz var, cok da onemsenmeyen fikirlerimiz ve ideallerimiz. Ulasmak icin kili kirk yariyoruz belki de ama ufacik bir mesafe bile katedemiyoruz. Peki neden? Bunu oncelikle kendimize soralim. Biz neden variz? Neden buradayiz? Amacimiz ne? Baskalarinin dogrulari altinda mi yasiyoruz? vs. Oncelikle biz, tum benligimizle kendimiziz dogru degil mi? Dogrularimizin ve yanlislarimizin olusturdugu bir birey. Akil sahibiyiz. Yerimizi bilen, nerede nasil davranacagimizi bilen kocaman insanlariz. Buna ragmen sorgulaniyoruz belki ailemiz belki toplum ya da dis sebeplerden oturu kendi dogrumuzu sorguluyoruz hatta degistiriyoruz bile. Peki neden kendi dogrularimizla yasayamiyoruz neden illa yaygin bir fikrin, dusuncenin altina siginmamiz gerekli ki? Bence gerekli degil bizi olusturan dogrularimiz demistim ya hani bizi biz yapan seyler eger bunlari degistirirsek bizden geriye ne kalir? Ya da biz eski biz kalir miyiz? Kalmayiz. Degismek her zaman iyi bir sey degildir ozellikle baska bir dusuncenin altina siginmak. Bundan kastim su ; Dogru bildiginiz bir seyi yapiyorsunuz, A kisisi hosuna gitmedigini, B kisisi cok cocukca oldugunu, C kisisi de damardan girip yanlis oldugunu savunuyor. Biz dusuncemizden bu kisiler yuzunden vazgecmek zorunda degiliz. Kendimizi topluma kabul ettirmek zorunda hic degiliz. Evet topluma ayak uydurmaya calisabiliriz ama ayni dogrulari paylasmak zorunda kesinlikle degiliz arkadaslar. Her seyden ote biz o, ABC kisilerinin ne kolesiyiz ne de dusmani. Biz sadece biziz kendi degerlerimiz, dogrularimiz var kimsenin kabul etmek zorunda olmadigi lakin saygi duymak zorunda oldugu dusuncelerimiz var. Yanlislarimiza gelelim. Insan hata yapar evet belki yuz kere ayni hatayi yapar ama onlardan ogrenir de ayni zamanda. Yaptigimiz hatalar bizi daha az hata yapmaya,ogrenmeye ve gelistikce degismeye yonelten yollardir. Bazen bu yollar cok zorlayabilir yine mi ayni hata diyebiliriz fakat her hatada farkli bir sey ogreniriz. Hangi insan hic hata yapmadan bu dunyadan gitti ki? Hepimiz hatali olabiliriz ve bunu duzeltebiliriz de. Onemli olan gercekten hatalarimizdan ogrenmek. ”Hatalarimiz en iyi ogretmenlerimizdir” Hata yapmaktan korkmayin ve olabildigince hata yapin. Yapin ki ogrenin ve gelisin. Kendinizi hatalarinizla da kabullenin ve bir gun ”iyi ki o hatayi yapmisim” diyebilin. Kendinize iyi bakin tekrar gorusmek uzere…